ΠΩΣ ΕΙΠΕΣ?ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙΣ?!?!?!

Καλημέρα σε όλους!!!

  Φαντάζομαι θα σας παραξένεψε λίγο ο τίτλος της σημερινής μου ανάρτησης ,ε?
 Δεν πειράζει! θα σας εξηγήσω αμέσως!!!

 Λοιπόν, ως γνωστόν και μη εξαιρετέον, διανύουμε μια πολύυυυ "περίεργη" εποχή και για να μην πω τα τελευταία χρόνια, ας πω ότι απλά δυσκόλεψε περισσότερο τους τελευταίους μήνες,τις τελευταίες μέρες ίσως...
Η καθημερινότητά μας έχει γίνει χμμ!-τι να πω τώρα?- δύσκολη? αβάσταχτη? τραγική για κάποιους?
Anyway.... ό,τι και να την χαρακτηρίσω ο καθένας μας νιώθει στο πετσί του πλέον όλα αυτά που αποσιωπώ!
Οκ!!!
   Συχνά έχω προκαλέσει "σκάνδαλο" με την συμπεριφορά μου και τη στάση μου απέναντι σε αυτό το όμορφο, μα και κακούργικο  "πράμμα" που λέγεται ΖΩΗ!!!
 Είμαι, λέει, πολύ χαρούμενη! Πολύ ξέγνοιαστη!!!    Και αναίσθητη, με έχουν πει.... Είπαμε...σκανδαλωδώς!!! Αυτοί που με ζουν στην καθημερινότητά μου...ε, μερικοί απορούν, μερικοί απλά με έχουν συνηθίσει. Υπάρχουν και κάποιοι που με χαίρονται που είμαι έτσι. Υπάρχουν κι άλλοι που... ανησυχούν!
 Αυτό το κωλοπείσμα μου, λέει.... Αυτό!!!!! Αυτό!!! Αυτό τα φταίει όλα!!!!! 
 Κι έτσι έχω να σας δείξω κι άλλες φωτό από στιγμές που τις κάναμε εμείς ΟΜΟΡΦΕΣ και ΜΑΓΙΚΕΣ και ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ!!!!  Γιατί από μόνες τους μπορεί να ήταν απλά τυλιγμένες σε δάκρυα και γκρίνιες και φασαρία μπόλικη και...και....και.....

 Let the pictures speak!!! 

Δεύτερη εκδοχή για μπισκότα με μπανάνα  και κομματάκια σοκολάτας!  Όπως πολύ σωστά είπε και η γλυκιά μου Barby...Ό,τι έχει το σπίτι!!!
 -καλύτερη φωτό, δεν μπορείτε να πείτε?-

Και με τους μικρούς βοηθούς μου...

 Τίποτα δεν πάει χαμένο! Μέχρι την τελευταία του σταγόνα!!!

 Μμμμ!!!!! Τι άρωμα είναι αυτό.........

 -μεταξύ μας, ποτέ δεν περίμενα ότι σοκολάτα και μπανάνα, μπορούν να φέρουν τέτοια καταιγίδα....τέτοια πλημμύρα.....

-μη δίνετε σημασία, κάτι δικά μου...-

Και φυσικά, είναι ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ που τα δοκιμάσανε!!!!!

 -μπισκότα τεράστια σε σχήμα καρδιάς! Να φύγει γλυκαμένος αυτός ο γλυκόπικρος Σεπτέμβρης....-

 Ειιιπ! Σε βλέπω!!!!!

 Και φύυυυυγαμε για εκδρομήηηηηη!!!!!!!!
- Όταν η "φυγή" γίνεται ανάγκη...."το καπελάκι μας και δρόοοομο, Αντωνάκη".....μέχρι να μπει στη θέση το μυαλό ξανά!-

 
Καλέεεε, θα κοιτάξει καμιά σας  τη μαμά? οκ! Καμιά!!!!

 Μανούλα, για σένα...... που σου αρέσουν τόοοσο!

-χεράκια μου.....μικράκια μου.....-

 Ωωω...διαμαντάκια πάνω στο χώμα!!!

 Μοιάζουν με δάκρυα!

-ή μήπως είναι?-

Τα δάκρυα ενός πεύκου....

Εύθραυστα, μα τόσο πολύτιμα....τόσο μοναδικά....

 Κι ένα "dandelion"...αγριοράδικο στα ελληνικά,

 φυτρώνει μόνο του μέσα από τις πέτρες!

  Να και μια άλλη ψυχούλα... ένα ταπεινό, μικρό κυκλάμινο....

ξεπετιέται προς τον ήλιο του μέσα από την...άσφαλτο!!!

Θυμάστε την ελπίδα που δεν χάνεται?

  "Αγκαλιασμένοι σαν σχιζοφρενείς, 

μακρυά από ένα κόσμο που πληγώνει...."

-ονιραμα-

 Ελάτε.....

Συνεχίζουμε κόντρα στις -αντίξοες- συνθήκες....

 Μέσα  στο ελπιδοφόρο πράσινο.... 

-δεν νιώθετε ήδη πιο ανάλαφροι? Βαθιές ανάσες παρακαλώ να αποτοξινωθούμε!-

 Μέχρι να αναφωνίσουμε...."θάλαττα!!!θάλαττα!!!!"

"Θάλασσα, θάλασσα...τι μου'χεις κάνει.....?"

 "Σε όλα μπορώ να αντισταθώ, εκτός από τον πειρασμό......"

 κι έκαιγε ο άτιμος ο ήλιος εκείνη την ώρα......

 Πως να στερήσουμε στα ζουζουνόπαιδα 

μερικές βουτιές σε δροσερά νερά?

 Στα πλατσουρίσματα παραβγήκαμε κι ας μην είχαμε ούτε πετσέτες ούτε μαγιό!!!

Με τα βρακάκια πέσανε! Όπως παλιά....

-να θυμηθώ να βάλω την τσάντα θαλάσσης ξανά στο αμάξι και να την βγάλω κατά τα Χριστούγεννα!!!!'

Αχαχαχαχα    :οp

Κι έφτασε η τρυφερή ώρα του δειλινού.....
 Αυτός ο ήλιος νυσταγμένος και χουζούρης, να μας τυλίγει στην ζεστή αγκαλιά του...ώρα για χάδια και φιλιά απαλά...αισθησιακά...

....μαγεία!!!

 Κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως.......

------------------------------------------------------

Δεν θα σας κουράσω άλλο....

θέλω ένα τελευταίο μόνο να σας πω....

Είμαι εδώ κι αντέχω πολλά ακόμα!!!

'Οπως και όλοι εσείς εκεί, στην άλλη πλευρά της οθόνης που διαβάζετε αυτές τις γραμμές και ταξιδεύετε μαζί μου...

Αντέχω την κάθε μέρα μου!!!

Όπως την αντέχετε κι εσείς!!!

Μα δεν χαρίζομαι σε κανέναν πια...όχι έτσι "εύκολα"!!!

και είμαστε εδώ, ο ένας για τον άλλο....

Και ΝΑΙ λοιπόν!!!!!!

 Εγώ και το κ@λοπείσμα μου......

 τολμώ να το διασκεδάζω!!!!!!!

 και μαζί σας να τραγουδώ ΔΥΝΑΤΑ!!!!!!!!

Σας το αφιερώνω με όοολη μου την αγάπη!!!

Καλόν Οκτώβρη σας εύχομαι, αγαπημένοι......

                        Vailie*

υ.γ. Οι φωτο είναι από Βίλλια και Πόρτο-Γερμενό -για όσους ξέρουν ή για όσους θέλουν να μάθουν που μπορούν να μα-γευτούν.....

Τόσο κοντά στην Αθήνα, τόσο μακρυά από τον κόσμο....

Για τους εραστές της φύσης....

ΤΕΛΟΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΞΑΝΑ.....

Καλησπέρα σε όοολη την μπλογκογειτονιά!

Εύχομαι να έχετε μια όοομορφη Παρασκευή!!!

 Η δική μου Παρασκευή δεν πήγε τόσο καλά μέχρι τώρα είναι η  αλήθεια..... :ο/

Μα ελπίζω να φτιάξει,  αν και το πιο πιθανό είναι να έχω ένα  κακό, ψυχρό  και ανάποδο Σαββατοκύριακο!!!

Πραγματικά το εύχομαι,  μπας και λειτουργήσει αντίθετα στο...σύμπαν και γίνει  τελικά  ήσυχο,  ήρεμο και ευχάριστο.....

(ψυχρό μπορεί να είναι! Και με βροχούλα αρκετή! Να χωθώ κάτω από μια κουβερτούλα,  στη μεγάλη πολυθρόνα έξω στο μπαλκόνι  με μια κούπα ζεστό καφέ ή σοκολάτα.... 

Αν με ακούει κανείς εκεί επάνωωωω!!!!!

Ψυχρό να είναι.....

 Μα έχω κουραστεί η γυναίκα, σας λέω !!  Ψυχικά!!!  Η σωματική κούραση είναι κάτι που έρχεται και φεύγει, αρκετά εύκολα τελικά!  Το από μέσα όμως πως ξεκουράζεται? Έχετε καμιά συμβουλή για το μικρό Βαϊλί?

Θέλω να κάτσω και να φτιάξω πραγματάκια.... να δημιουργήσω!

 Μου αρέσουν οι κατασκευές και πολλές φορές κάτι (ένα τραγούδι, μια μουσική , μια ταινία, μια ιστορία από την αληθινή ζωή, μια ατάκα  μια αλήθεια, λίγη φαντασία και πολλά άλλα ακόμη....) μου δίνουν το έναυσμα να δημιουργήσω!

  Αυτό ακριβώς είναι που με ξεκουράζει. Ακόμη κι αν με πάρει το ξημέρωμα με τα πινέλα,  το πιστόλι (σιλικόνης, μη λαχταράτε και ζούμε σε άγριες εποχές...) τις τσόχες,  το φελτ, τις χάντρες,  τα βότσαλα ,τα μαλλιο-κουβαράκια μου.... ακόμη και τότε η ξεκούραση της ψυχής μου είναι απερίγραπτη...

 Ξεχνιέμαι , αφήνομαι και τελικά χαλαρώνω! Μέσα σε όοολη την ενδεχόμενη  νύστα μου η χαρά και η δύναμη που παίρνω από την ολοκλήρωση μιας ιδέας είναι το καλύτερο "ξεκουραστικό" για μένα! :ο))))

-------------------------------------------------------------------------------------

Θα ήθελα να σας γράψω πόσο δύσκολη ήταν η μέρα μου σήμερα.....

Πόσα δύσκολα έγιναν , μα και σε πόσα τα κατάφερα!!! 

(γιατί τελικά ο  πιο δύσκολος είναι ο ίδιος μου ο εαυτός για να τον πείσω ....)

Πόση μα πόση δουλειά και πίεση είχα 

(έλειπαν και δυο συνάδελφοι,  οπότε το έργο  και το άγχος των υπολοίπων απλά... πολλαπλασιάστηκε!).

 Θα ήθελα να σας πω για το πως αρπάχτηκα με  έναν "αερόσακο" και απορρόφησε πολλούς κραδασμούς....(δικαίως και αδίκως...)

Θα ήθελα να σας πω για εκείνα τα νεύρα που με έπιασαν τα τελευταία 15 λεπτά πριν πάρω το...καπελάκι μου και δρόοοομο!!!

Σήμερα τους τρόμαξα στ' αλήθεια .... δεν τους έχω συνηθίσει σε σκηνικά.  Πολλοί μου λένε ότι είμαι πολύ ήρεμη (φαινομενικά, μην γελιέστε! χεχεχε) και πολύ χαμηλών τόνων... και είναι τόσο περίεργο θέαμα ένα "σαμιαμίδι" που συνηθίζει να χαμογελάει και να λειτουργεί εκείνο σαν αερόσακος στους άλλους,  να το βλέπεις να έχει γυαλίσει το μάτι του και να κοπανάει ότι βρίσκει μπροστά του και να πηγαίνει πέρα-δώθε και να λέει "κάνε στην άκρη γιατί θα την πληρώσεις εσύ!!!" στον συνάδελφο που συνήθως της την λέει πρώτος..... να ρωτάνε"τι έπαθες? είσαι καλά?"

και τους κοίταζα χωρίς να τους βλέπω!!! Τέτοιο θόλωμα, μιλάμε!!! 

Θυμάμαι που είπα σε κάποιον  "ούτε το μισό από ό,τι νιώθω δεν βλέπεις μπροστά σου αυτή τη στιγμή !!!!" και με κοίταζε αποσβολωμένος!!!! 

Που να με δει στα καλύτερά μου......

Και αυτό που με λύσσαγε ήταν που ήθελα να τα κάνω όλα κόλαση και δεν μου επιτρεπόταν!!!!!! 

 Δεν μου επιτρεπόταν να ξεσπάσω όπως και όσο ήθελα....

Τι τραγελαφικό, Θεέ μου!!! Θεέ μου!!!!!!!!

Τώρα που το βλέπω πιο ψύχραιμα το πράμα ...έχουν περάσει και κάτι ώρες, θα πρέπει να ήμουν μέχρι και αστεία!!! ένα αστείο θέαμα!!!

 Στην πραγματικότητα κανείς δεν νοιάζεται.... 

(που είσαι μικρό μου ροζ αγγελάκι να με νιώσεις?.....)!!!! 

Απλά, αγχώνονται που τους αλλάζεις τα δεδομένα, την συνήθεια.....

 "Μη μου τους κύκλους τάρατε...".... Μάλλον για "αξιοθέατο" με περνούσαν...

Μπορεί να ακούγομαι "πικρή" αυτή τη στιγμή...... Συγχωρέστε με!!!

 Είπαμε!  Αν ευχηθώ με όλη μου την ψυχή να πάει κακό, ψυχρό κι ανάποδο 

αυτό  το Σαβ/κο, ίσως να φτιάξει μαγικά αυτή τη φορά! χιχιχι......  :ο)))

Για την ώρα ακόμη και η μικρή  νεράιδα στο γραφείο μου, μου γύρισε την πλάτη! 

Δηλώνει κι αυτή μια άρνηση......

Γιατί άραγε.....?

Θα την ρωτήσω τη Δευτέρα που θα την ξαναδώ....   ;ο)

-------------------------------------------------------------------------------------

Και τώρα που ...ξαστέρωσα λιγάκι ακόμη......

Θα σας πω πως πέρασα το χθεσινό μου απόγευμα! Που ήταν ομολογουμένως ένα από τα καλύτερα του φετινού καλοκαιριού, που πέρασα με τις μικρές μου  και θα το θυμόμαστε για πάντα!

 Χτες λοιπόν   γύρισα ζαβλακωμένη απ΄τη δουλειά, με το κεφάλι κουρκούτι και σκασμένη από τη ζέστη μέσα στα τρένα και με ποδαρόδρομο...

 Έτσι είχα την φαεινή ιδέα να τις πάρω να πάμε για μπανάκι στη θάλασσα!!!

 Η μεγάλη μου κόρη είχε μάθημα στο κολυμβητήριο, μα το παρέκαμψα σκεπτόμενη ότι αντί να κάνει εκείνη μόνο τις βουτιές της και οι αδελφές της να κοιτάζουν από τις κερκίδες  γκρινιάζοντας πότε θα πάνε στη θάλασσα  κι εγώ να αγχώνομαι μην πέσουν από τα κενά των σκαλιών  μιας και δεν κάθονται σε ένα σημείο, αλλά περιφέρονται διαρκώς όση ώρα κρατάει το μάθημα .. (οι μικρομάνες καταλαβαίνουν τι εννοώ...) Χώρια που μας βράζει και τις τρεις ο ήλιος, Εεεε.........

       ...ας πάμε ΚΑΙ οι τέσσερις για μπανάκι να δροσιστούμε και να απολαύσουμε τον Σεπτέμβρη  όπως του πρέπει !! Είχε πει και για βροχούλες το Σ/Κ, οπότε δεν  ήθελα και πολύ εγώ!!!

 Τις βούτηξα και τις τρεις λοιπόν  μαγιουδάκια, κουβαδάκια, ψάθα  πετσετούλες, καφεδάκι η μαμά και ποπ κορν οι μικρές και βουρ για μπλουμ!

 Η αντισυμβατική μαμά, κόντρα στα "πρέπει".... (σιγά την επανάσταση δηλαδή, αλλά η επίδρασή της πάνω μας ήταν πολύ θετική!)

Προορισμός μας το Μαγευτικό Πόρτο-Ράφτη!!!

 Κι εκεί μας περίμενε μια έκπληξη!!!!!

Ας αφήσω όμως τις εικόνες να μιλήσουν (σχεδόν) μόνες τους....

 Γεια σου, όμορφε.....

Καλησπέρα, καλές μου....

  Πάμε να κολυμπήσουμε παρέα?

 Ποπ-κορν κανείς?

  Τι όμορφα να κολυμπάμε παρέα..... 

(μοναδική εμπειρία....πιστέψτε με! αφού δεν μου έπεσε το κινητό μέσα στο νερό....κι αφού δεν το έφαγε για ποπ-κορν, καθ'ότι άσπρο κι αυτό...)

 Ήρθε και βοήθεια...

  Δυο σακουλάκια ποπ-κορν  είναι αυτά!

Με κοιτάς που σε κοιτάω?

                                                 Τους φουσκώσαμε στα ποπ-κορν!!!

   Τελικά οι κύκνοι είναι τεράστιοι από κοντά! 

 Όταν τέντωναν το λαιμό τους έφταναν μέχρι τον ώμο μου!!!

(κοιτάξτε το μέγεθός του σε σχέση με τις μικρές να καταλάβετε τι εννοώ...)

 Μη μου φεύγεις...

  Έχει τόση γαλήνη η θάλασσα σήμερα....

  Τι να συγκριθεί μαζί της??? 

Γαλήνη απαλή σαν αύρα....σαν βάλσαμο στην ψυχή!

Κι αυτός ο κύκνος να με κοιτάζει μέσα στα μάτια ....ευγενικά και θλιμμένα .....  ήταν σαν να ήξερε, σαν να με διάβαζε! τι να σκεφτόταν άραγε? Δεν ξεκολλούσε από κοντά μου....

(σας έδειξα τις μισές από τις φωτο που τράβηξα!!!)

  Και μετά είχε περάσει η ώρα κι έπρεπε να γυρίσουμε.....

  Μα πριν φύγουμε για το σπίτι δεν μπόρεσα να αντισταθώ.....

  Πελώρια  και λαμπερή ξεπρόβαλε  η πανσέληνος πάνω από την υγρή αγκαλιά.....(δεν βοηθάει το κινητό μου, δυστυχώς)

 Και κάπως έτσι "βγήκε " κι αυτό....

 Ένα γαλάζιο διαμαντάκι (αν ήταν αληθινό, θα ήταν πολύ πολύ σπάνιο...)

μερικά μαργαριταράκια (αν ήταν αληθινά θα μπορούσαν να είναι δάκρυα από κάποιο βυθό...)

 Κι ένα λευκό πούπουλο (που αν και αληθινό, θα μπορούσε να είναι από έναν λευκό κύκνο...) 

  "Η ζωή δεν μετριέται από τις ανάσες που παίρνουμε, 

μα από τις  στιγμές που μας κόβουν την ανάσα!!!"

(από τα αγαπημένα μου σλόγκαν  "αναρτημένο" σε μια κουκλίστικη καφετέρια κάπου στη  θρυλική Πατησίων....αμαρτίες μιας άλλης ζωής!"

 Καλό (?)  Σαββατοκύριακο, αγαπημένοι.....

                                                                                Μικρό Βαϊλί.....

Να σας πω μια ιστορία?

Στην παραλία με τους αχινούς!

...έτσι την έλεγαν αυτή τη γωνίτσα!

Στο βάθος οι φάροι να ορίζουν τη μοίρα των καραβιών που περνούσαν από τα στενά...

 Εκεί συναντήθηκαν πρώτη φορά οι ματιές τους!

 Η Κοχύλ και ο Σελ... 

...στην παραλία των αχινών...

Και άναψε μεγάλη φωτιά στις κοχυλένιες καρδιές τους...

 Ανάμεσα στα βότσαλα της ακροθαλασσιάς....

με αστερίες και κοχύλια γραμμένη

και με λουλούδια της καρδιάς ζωγραφισμένη.....

Και η αγάπη η δυνατή τους έφερε στο μικρό ξωκκλήσι....

 στην άκρη της παραλίας με τους αχινούς....

...εκεί, ανάμεσα στα φούξια λουλούδια και τα κοχύλια,

πάνω στη χρυσή άμμο,

ένα κρυστάλλινο δάκρυ και μια αιμάτινη καρδιά....

    Ευτυχισμένοι γίνανε ένα...

 

 Εκεί στην ήσυχη και τρυφερή γωνίτσα....

 με τον απαλό παφλασμό των κυμάτων και στο γλυκό φως των κεριών....

 τα κοχύλια τραγουδούσαν στον Σελ για την Κοχύλ του....

Λουλούδια κι έρωτας κάτω από τις δειλές φλόγες....

Και να, που είναι έτοιμοι για ένα όμορφο ταξίδι!

Σήμανε η μπρούτζινη καμπάνα... σε λίγο σαλπάρουν....

η υγρή αγκαλιά τους καλεί κοντά της. 

Για πάντα μαζί....!

Σελ και Κοχύλ...

   Καλοκαιρινές δημιουργίες και βραδυνές οπτασίες με έμπνευση θαλασσινή!

               
Σας φιλώ!

Καλό σας βράδυ......

                                                                             *Vailie*